Fort 4: Demi-caponnière de gauche (Bâtiment Militaire 2)

De linker caponnière van het fort werd aangeduid als BM 2, een afkorting van Bâtiment Militaire 2. Het gebouw bevindt zich in de linker schouder van het fort en vormt een belangrijke verdedigingsconstructie voor de bestrijking van de natte gracht langs de linkerzijflank. Vanuit de centrale toegangspoterne kon men vijf afzonderlijke kanonkelders bereiken. Vier hiervan waren ingericht als actieve geschutsopstellingen voor 12 cm-kanonnen. Met schrapnelgranaten konden deze kanonnen de natte gracht onder vuur nemen wanneer vijandelijke infanteristen zouden proberen deze over te zwemmen. De vijfde kanonkelder diende als reserveopstelling, zodat een bijkomende geschutspositie beschikbaar bleef wanneer één van de andere kanonnen buiten werking zou raken.

Naast de geschutsopstellingen omvatte de linker caponnière ook een grote kruitkamer voor de opslag van zwart buskruit. Bij de aanleg werd bijzondere aandacht besteed aan het voorkomen van vocht en mogelijke vonkvorming. De kruitkamer was daarom voorzien van een houten vloer die boven de eigenlijke vloerconstructie was aangebracht. Onder de eikenhouten vloer bevond zich een holle ruimte, waardoor de vloer langs de onderzijde kon worden geventileerd en het hout zo droog mogelijk bleef. De vloerplanken werden met houten pennen aan de onderliggende liggers bevestigd. Het gebruik van metalen nagels werd vermeden omdat deze, in combinatie met de metalen spijkers in de zolen van de militaire schoenen, bij het lopen over de vloer vonken konden veroorzaken. In een ruimte waar grote hoeveelheden zwart buskruit werden opgeslagen, moest elk mogelijk ontstekingsgevaar immers zoveel mogelijk worden uitgesloten.

Ook de ventilatie van de kruitkamer was zorgvuldig ontworpen. Rondom de ruimte waren verluchtingskanalen aangebracht die een verbinding vormden tussen de kruitkamer en de buitenlucht. Hierdoor kon de ruimte voortdurend worden geventileerd zonder dat daarvoor deuren of andere openingen hoefden te worden gebruikt.

Voor de verlichting waren in de wanden twee lichtnissen voor petroleumlampen aangebracht. De lampen waren van de kruitkamer afgescheiden door mat glas, dat in een bronzen kader was geplaatst. Ook hier werd bewust geen ijzer toegepast om het risico op vonkvorming tot een minimum te beperken. Boven en onder de lichtnissen bevonden zich afzonderlijke ventilatiekanalen. Deze zorgden enerzijds voor de toevoer van verse lucht naar de lamp en anderzijds voor de afvoer van de verbrandingsgassen. De constructie droeg daardoor niet alleen bij aan de veilige verlichting van de kruitkamer, maar versterkte tevens de natuurlijke luchtcirculatie in de ruimte.

De kruitkamer had een aanzienlijke opslagcapaciteit van ongeveer 37.000 kg zwart buskruit. Deze hoeveelheid stond duidelijk niet uitsluitend in verband met het geschut van de caponnière zelf. De vier 12 cm-kanonnen konden onmogelijk een dergelijke voorraad op korte termijn verbruiken. De kruitkamer had daarom tevens een ruimere logistieke functie en diende als opslagplaats voor het zwart buskruit dat nodig was voor het overige geschut van het fort, waaronder de kanonnen die op de wallen  van het fort waren opgesteld en de kanonnen van de veldbatterijen die tussen de forten door het veldleger aangelegd werden.

De pijl met daaronder de letter F in een cirkel is een relict uit de periode van de Duitse bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het fort werd in deze periode door de Luftwaffe gebruikt als opslag- en bevoorradingsdepot, onder de benaming Feld-Luft-Park (FLP) Antwerpen.

De letter F staat voor Feuerlöscher (brandblusser). Het teken gaf aan dat zich op deze plaats een brandblusser of andere vorm van brandbestrijdingsmaterieel bevond. De pijl diende daarbij om de exacte locatie van het materieel aan te duiden. Dergelijke markeringen maakten deel uit van de veiligheids- en organisatievoorschriften binnen de Duitse militaire depots, waar door de opslag van brandbare materialen en andere voorraden een verhoogd brandgevaar bestond.

Tijdens de modernisering van 1909–1912 werd de bescherming van de constructie aanzienlijk versterkt. De oorspronkelijke aarden dekking boven de gewelven werd verwijderd, waarna een ongeveer één meter dikke laag ongewapend beton over de bestaande gewelven werd aangebracht. Daarboven werd opnieuw een circa drie meter dikke laag aarde aangebracht. Op deze manier werd de oorspronkelijke bakstenen constructie beter beschermd tegen de sterk toegenomen uitwerking van modern artillerievuur.

Tijdens dezelfde moderniseringswerken werd bovendien een nieuwe betonnen galerij met trap naar de bovenzijde van de caponnière aangelegd. Bovenaan werd een koepelfundament voor een 7,5 cm-draaikoepel voorzien. Deze nieuwe geschutsopstelling maakte deel uit van de aanpassing van het fort aan de veranderde artilleristische omstandigheden en was bedoeld om het terrein in de intervallen tussen de forten onder vuur te kunnen nemen. Daarmee kreeg de oorspronkelijke caponnière naast haar functie voor de grachtverdediging ook een nieuwe rol binnen de gemoderniseerde verdediging van het fort.

De munitielift van het type Noria is in deze halve caponnière nog opvallend goed bewaard gebleven. Via deze mechanische hijsinrichting werden de 7,5 cm-granaten vanuit de onderliggende munitiemagazijnen naar de gevechtsruimte onder de pantserstalen draaikoepel getransporteerd.

De halve caponnière was ook voorzien van een latrinekamer. Oorspronkelijk was deze kamer door middel van een bakstenen binnenmuur in twee afzonderlijke delen verdeeld. De kamer beschikt over twee toegangen. Eén toegang stond rechtstreeks in verbinding met de centrale poterne en was bestemd voor de artilleristen die in de caponnière waren gelegerd. De tweede toegang bevond zich aan de buitenzijde aan de gevel. Deze was bestemd voor de soldaten van het veldleger die op de wallen van het fort waren opgesteld.